faebook

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

On Drugs (Περί Μαστούρας)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Stephen King,
On Writing (Περί Συγγραφής) Εκδ. Bell

(σελ.104, παρ. 2):


Η ιδέα ότι η δημιουργική προσπάθεια και οι ψυχοτρόπες ουσίες είναι πράγματα αλληλένδετα είναι ένας από τους μεγάλους δημοφιλείς διανοουμενίστικους μύθους του καιρού μας. Οι τέσσερεις συγγραφείς του 20ου αιώνα το έργο των οποίων των οποίων ευθύνεται κυρίως γι’ αυτό είναι μάλλον ο Χέμινγουεϊ, ο Φιτζέραλντ, ο Σέργουντ Άντερσον και ο ποιητής Ντίλαν Τόμας. Είναι οι συγγραφείς που σε μεγάλο βαθμό διαμόρφωσαν την εικόνα μας ενός υπαρξιακού αγγλόφωνου ρημαγμένου τόπου όπου οι άνθρωποι έχουν αποκοπεί ο ένας από τον άλλον και ζουν σε ατμόσφαιρα συναισθηματικού στραγγαλισμού και απόγνωσης. Αυτές οι έννοιες είναι πολύ οικείες στους περισσότερους αλκοολικούς και η κοινή αντίδραση προς αυτές είναι η θυμηδία. Οι συγγραφείς που κάνουν κατάχρηση ουσιών δεν είναι παρά απλοί χρήστες· κοινοί μπεκρήδες και πρεζόνια, με άλλα λόγια. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι τα ναρκωτικά και το αλκοόλ είναι αναγκαία για να αμβλύνουν μια οξύτερη ευαισθησία δεν είναι παρά συνηθισμένες ανοησίες κάποιου που προσπαθεί να βρει δικαιολογίες. Έχω ακούσει αλκοολικούς οδηγούς εκχιονιστικών μηχανημάτων να ισχυρίζονται το ίδιο, ότι πίνουν για να γαληνέψουν τους δαίμονες. Δεν έχει σημασία αν είσαι ο Τζέιμς Τζόουνς, ο Τζον Τσίβερ ή ένας αλήτης που λαγοκοιμάται στο σιδηροδρομικό σταθμό· ένας εθισμένος προσπαθεί να διαφυλάξει πάση θυσία το δικαίωμά του να πίνει ή να μαστουρώνει. Ο Χέμινγουεϊ και ο Φιτζέραλντ δε έπιναν επειδή ήταν δημιουργικοί, αποξενωμένοι ή ηθικά αδύναμοι. Έπιναν επειδή αυτό κάνουν οι αλκοολικοί. Οι δημιουργικοί άνθρωποι ίσως διατρέχουν όντως μεγαλύτερο κίνδυνο να γίνουν αλκοολικοί ή ναρκομανείς απ’ όσο κάποιοι που ασχολούνται με άλλα επαγγέλματα, αλλά και τι έγινε; Όλοι φαινόμαστε πάνω κάτω ίδιοι όταν ξερνάμε στην άκρη του δρόμου.

(Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο ξέρει ότι ο Κινγκ μιλάει εκ πείρας...)

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

Βραδιά ποίησης: Franz Kafka

Απ’ όνειρο εφιαλτικό
μια μέρα ξύπνησα, και είδα
πως είχα μεταμορφωθεί
σε μια γιγάντια κατσαρίδα

Τα μάτια μου έκλεισα με μιας
μία βαθιά πήρα ανάσα
και στου Μορφέα την αγκαλιά
ευχήθηκα να ήμουν μέσα

Το παντελόνι μου κοιτώ
μα όσες φορές κι αν τα μετρώ
τα έξι πόδια είναι πολλά
για δυο μπατζάκια μοναχά

Σα να μη ’φτάναν όλα αυτά
πρέπει να πάω και στη δουλειά
να αργήσω πάλι δε μπορώ
στα σίγουρα θ’ απολυθώ

Ω! θεοί που είστε εκεί ψηλά
ρίξτε και κάτω μια ματιά
το θεωρείτε πια σωστό
τέτοιο μαρτύριο να τραβώ;

(Μα αντί οι θεοί να καταλάβουν
άντρες έστει
λαν να με συλλάβουν!
Για το έγκλημα δε, ούτε μια νύξη
Κι έτσι, με τρώει της ενοχής η τύψη)

Κι αφού δε βρίσκω τρόπο
το πρόβλημα να λύσω
το μόνο που μου μένει
είναι να αυτοκτονήσω

Μα όπλο να πιάσω δε μπορώ
γι’ αυτό, όσο κι αν νιώσω πόνο
εκλιπαρώ θεοί, ψεκάστε με
με κατσαριδοκτόνο…

Βασισμένο στα ομώνυμα κείμενα του Franz Kafka

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Η μάχη των Λεύκτρων

Το 371 π.κ.ε., την 5η Εκατομβαιώνος του Αττικού ημερολογίου (6 Ιουλίου), δόθηκε η ιστορική μάχη των Λεύκτρων. Κοντά σε αυτή την πόλη της Βοιωτίας τα στρατεύματα της Θήβας και της Σπάρτης (και οι σύμμαχοί τους) υπό την στρατηγία των Επαμεινώνδα και Κλεόμβροτου Α’ αντίστοιχα, πολέμησαν κατόπιν εντολής των Εφόρων της Σπάρτης προς τον Κλεόμβροτο να επιτεθεί στη Θήβα. Η Μάχη παρέμεινε ως πολύ σημαντική στην ιστορία για δύο λόγους: Αφενός ήταν η πρώτη ήττα του ανίκητου μέχρι τότε στρατού της Σπάρτης, αφετέρου, εγκαινιάστηκε η τακτική της «Λοξής Φάλαγγας» που έπαιξε τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην νίκη των Θηβαίων. Αποτέλεσμα ήταν να αναδειχθεί ο Επαμεινώνδας σε έναν από τους σημαντικότερους στρατηγούς όλων των εποχών (η τακτική του χρησιμοποιήθηκε από πολλούς άλλους στρατηγούς συμπεριλαμβανομένου του Ναπολέοντα) και να δοθεί τέλος στην «Πελοποννησιακή συμμαχία».

Παρόλο που οι Σπαρτιάτες είχαν τόσο το αριθμητικό πλεονέκτημα όσο και τον καλύτερα οργανωμένο και εκπαιδευμένο στρατό, η «Λοξή Φάλαγγα» φάνηκε παραπάνω από αρκετή στο να υπερνικήσει αυτά τα εμπόδια. Από τη μία έδωσε το πλεονέκτημα του «αιφνιδιασμού» στους Θηβαίους αφού οι αντίπαλοι τους δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ κάτι αντίστοιχο σε μάχη. Από την άλλη, η τακτική ήταν οργανωμένη και δομημένη ιδανικά για να διχοτομήσει τον αντίπαλο στρατό με αποτέλεσμα να δημιουργήσει σύγχυση στους Σπαρτιάτες και να ωθήσει τους συμμάχους τους να εγκαταλείψουν τη μάχη. Η νίκη σφραγίστηκε με το θάνατο του ίδιου του Κλεόμβροτου.

Και μου το ’λεγαν οι δάσκαλοί μου ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται… Κάτι ήξεραν τελικά!

Άξεστος… χμ, άξιος ο πρώην Θηβών και παναγιότατος πλέον, Ιωάννης Λιάπης… ε, Ιερώνυμος!