Για κάποιο λόγο νιώθω ότι πρέπει να κάνω κάποιο post... Ξέρετε... επειδή είμαι στο
Άμστερνταμ... και επειδή από ότι φαίνεται, έτσι κάνουν οι άνθρωποι της εποχής του web 2.0. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να γράφω πιο συχνά και πιστέψτε με, έχω πράγματα να πω, αλλά συνήθως απλώς βαριέμαι. Έχω πει τόσες φορές στον εαυτό μου ότι θα είμαι τακτικός, θα γράφω μια φορά την εβδομάδα ή κάτι τέτοιο, δεν είναι πολύ άλλωστε, κι όμως ποτέ δεν το κάνω. Και τώρα που κοιτάω το word, πάλι το σκέφτομαι. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι πολύ cool τυπάκι, από αυτά που ανεβάζουν συχνά κείμενα με το πώς πέρασαν τη μέρα τους και πόσο δραστήριοι που είναι και τι όμορφη που είναι η ζωή και άδραξε τη μέρα και ζήσε τη στιγμή και ταξίδια, φωτογραφίες, άνθρωποι, έρωτες, αγάπες, μίση, φίλοι, πάρτυ, εμπειρείες, συναυλίες, σκέψεις, όνειρα και τα αρχίδια μου... Θα μπορύσα... Και ίσως θα ήθελα κιόλας, ποιος ξέρει; Αλλά βαριέμαι! Και ποιός τα διαβάζει στο κάτω-κάτω; Μην κοροϊδευόμαστε, πέντ’ έξι είστε όλοι κι όλοι και σας ξέρω και με ξέρετε! Πάλι καλά δηλαδή που είστε και τόσοι... Όχι ότι παραπονιέμαι, ίσα ίσα, μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Αν ξέρεις πάνω-κάτω ποιος θα τα διαβάσει, ξέρεις και τι να γράψεις. Αν και πάντα λέω στον εαυτό μου ότι τα γράφω για μένα, πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου σας έχω στα υπόψιν. Τέλος πάντων όμως, μην το παρατραβάω, το post είναι για το Άμστερνταμ άλλωστε.
Έτσι που λέτε, Άμστερνταμ. Η πόλη της ανοχής, των ελευθεριών και των coffee shop. Δεν έχω πάρει μαζί μου φωτογραφική μηχανή –
επίτηδες – γι αυτό θα προσπαθήσω να σας τα περιγράψω. Έτσι και αλλιώς η μπόχα του μπάφου δεν αποτυπώνεται ούτε και στις πιο καινιούριες ψηφιακές μηχανές και πρεπει να δεις με τα μάτια σου ότι τα σπίτια είναι στραβά σαν τον πύργο της Πίζας για να το χωνέψεις! Από την άλλη, το να δεις τις βάρκες να παρελάζουν από το κανάλι μπροστά στο σπίτι σου το βράδυ, μπορεί ίσως να αποτυπωθεί αλλά το να το ζεις είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν ξέρω αν είναι ωραία εδώ. Η πόλη είναι βρώμικη –κοντράρει το κέντρο της Αθήνας άνετα, οι άνθρωποι είναι τσιγκούνηδες, η γλώσσα ένα απαίσιο συνοθύλευμα γερμανικών, αγγλικών και
λαβκράφτειων λαρρυγγισμών, οι συγκοινωνίες πανάκριβες, τα ποδήλατα σάπια, χωρίς φρένα και κλεμμένα, το ντουζ δεν έχει μπανιέρα ούτε τίποτα άλλο αντίστοιχο, τα νερά απλώς πέφτουν κάτω και μετά πρέπει να σφουγγαρίσεις, ο καιρός είναι... τώρα έχει μια σχετική συννεφιά, όταν άρχισα να γράφω τράβηξα τις κουρτίνες για να μη με τυφλώνει το φως, σε λίγο ίσως βρέχει και κατα πάσα πιθανότητα θα φυσάει δυνατά, κανείς δεν ξέρει τι θερμοκρασιά θα έχει μετά από 10 λεπτά! Δεν είναι ωραία εδώ...
...κι όμως είναι. Το ωδείο είναι γεμάτο ζωή, κόσμο και μουσική, οι συμμαθητές μου είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους όσο οι νιφάδες χιονιού, η βιβλιοθήκη είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο που είχα ποτέ αν εξαιρέσουμε ένα υπόγειο στο Παγκράτι, η Giulia μαγειρέυει καρμπονάρα, το παράθυρο βλέπει στο κανάλι και το σπίτι αν και άδειο, είναι ζεστό. Και όταν λέω το σπίτι, εννοώ αυτό το σπίτι που είμαι τώρα, το προσωρινό, το δεύτερο, αυτό με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στην πότρα της εισόδου, που άνοιγε σε άλλες δύο υπερβολικά απότομες σκάλες τις οποίες έπρεπε να σκαρφαλώσω κουβαλώντας 37 κιλά βαλίτσες... Αλλά το έκανα. Και μετά επέστρεψα στο κανάλι και στο ωδείο και στη βιβλιοθήκη και στους συμμαθητές και στην καρμπονάρα που βράζει και alles goed!
Και τώρα; Τώρα πέρασε μια βδομάδα. Έχω μάθει απ’ έξω το
χάρτη του Άμστερνταμ ψάχνωντας για ένα δωμάτιο. Έχω μάθει ολλανδικά ψάχνωντας για ένα δωμάτιο. Ευτυχώς είμαι σε κάλυτερη μοίρα από τον Yassan που δίνει €40 ευρώ τη μέρα στο ξενοδοχείο ψάχνωντας για ένα δωμάτιο. Αλλά δεν αγχώνομαι, έίναι ωραία εδώ. Μου λείπει το PC μου βέβαια. Το PC μπορεί να μην είναι Mac, αλλά πιστέψτε με, ούτε το Mac είναι PC! Και σίγουρα ποτέ δε θα είναι τόσο “μου” όσο το PC… Και το internet. Το router της Ξένιας από κάτω επιμένει να μην με αφήνει να σερφάρω... Αλλά δεν πειράζει, λίγο με κακό σήμα, λίγο στη σχολή, κάπως βολεύομαι. Από άυριο ξεκινάνε τα κανόνικά μαθήματα οπότε αναμένω νέες εξελίξεις, νέες γνωριμίες ίσως, θα δείξει... Πρέπει να αγοράσω ποδήλατο. Ίσως αύριο και αυτό αν και δε βολεύει καθόλου που τα καταστήματα κλείνουν στις έξι. Τουλάχιστον τα σούπερ-μάρκετ είναι ανοιχτά και έχουμε βρεί μια φτηνή μπύρα! Ευκαιρία να ανοίξω μία πριν συνεχίσω το γράψιμο... Ή μάλλον όχι, αρκετά για σήμερα, είναι έτοιμη και η καρμπονάρα...
Τα ξαναλέμε...
I'll just skip to the last part
...κι όμως είναι. Το ωδείο είναι γεμάτο ζωή, κόσμο και μουσική, οι συμμαθητές μου είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους όσο οι νιφάδες χιονιού, η βιβλιοθήκη είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο που είχα ποτέ αν εξαιρέσουμε ένα υπόγειο στο Παγκράτι, η Giulia μαγειρέυει καρμπονάρα, το παράθυρο βλέπει στο κανάλι και το σπίτι αν και άδειο, είναι ζεστό. Και όταν λέω το σπίτι, εννοώ αυτό το σπίτι που είμαι τώρα, το προσωρινό, το δεύτερο, αυτό με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στην πότρα της εισόδου, που άνοιγε σε άλλες δύο υπερβολικά απότομες σκάλες τις οποίες έπρεπε να σκαρφαλώσω κουβαλώντας 37 κιλά βαλίτσες... Αλλά το έκανα. Και μετά επέστρεψα στο κανάλι και στο ωδείο και στη βιβλιοθήκη και στους συμμαθητές και στην καρμπονάρα που βράζει και alles goed!
