Κατά συνείδηση ψήφισε χθες το βράδυ η Ευρώπη, ακολουθώντας το πρόσφατο παράδειγμα του σύγχρονου λίκνου της δημοκρατίας που είναι το ελληνικό κοινοβούλιο. Φυσικά δεν αναφέρομαι στις ευρωεκλογές για τις οποίες η αδιαφορία είναι τόση που κάλλιστα θα μπορούσαν να ήταν χθες αλλά στο κορυφαίο πεπτικά γεγονός της χρονιάς, τον 54ο διαγωνισμό της Eurovision!
Όσους απασχολεί το «τις πταίει» ας δουν τα μεσημεριανά. Όχι ότι δεν έχω άποψη απλώς βαριέμαι να ασχολούμαι τώρα με αυτά… Φορ δε ρέκορντ πάντως να πω ότι το τραγούδι που πρέπει να στείλουμε για να κερδίσουμε είναι ένα παραδοσιακό αγγλόφωνο ποπ ρεμπέτικο με ελληνικό στίχο ή μια αργή disco βόρειο-ευρωπαϊκή μπαλάντα με έντονο ανατολίτικο στοιχείο!
Το πρόβλημα της φετινής Eurovision ήταν άλλο και πολύ πιο σημαντικό από το ποίος κέρδισε, τί συμμαχίες έγιναν και άλλα τέτοια ανούσια. Το πρόβλημα είναι ότι παρόλη την άμετρη και ασύστολη αντίστοιχα κατανάλωση πίτσας και αναψυκτικού, κάποια στιγμή βαρεθήκαμε! Είναι δυνατόν σε 25 συμμετοχές να μην βρεθεί ένας καραγκιόζης; Εντάξει δε λέω, είχαμε αρκετά πουτανάκια αλλά ακόμα και αυτά το γύρισαν στο ημί-σοβαρό! Με εξαίρεση τη φιλότιμη προσπάθεια της Ουκρανίας (που πολύ εύστοχα χαρακτηρίστηκε από τον Πάνο ως «υπερπαραγωγή επαρχιώτικου στριπτιτζάδικου»!), οι υπόλοιποι είτε αποφάσισαν στροφή στην ποιότητα είτε έμειναν εκτός τελικού. Απαράδεκτο! Και τί τρέχει επιτέλους με όλα αυτά τα έγχορδα; Αν μαζεύαμε όλους όσους βγήκαν στη σκηνή κρατώντας όργανα της ευρύτερης οικογενείας του βιολιού θα φτιάχναμε άνετα ένα τμήμα εγχόρδων συμφωνικής ορχήστρας! Άμα θέλουμε να ακούσουμε σοβαρή μουσική το κάνουμε και μόνοι μας κύριοι. Η Eurovision δεν είναι παρά η αφορμή για χλαπάκιασμα πίτσας στα όρια του εμφράγματος και ασταμάτητο κράξιμο. Όταν μπορείς να πεις ότι σου άρεσαν περισσότερα του ενός τραγούδια και να το εννοείς τότε ξέρεις ότι κάτι έχει πάει τραγικά κακά!
Τέλος πάντων, δε θα το πάρω κατάκαρδα. Ελπίζουμε σε περισσότερα σούργελα του χρόνου στο Όσλο. Και φυσικά στον απόηχο της πανηγυρικής νίκης του Νορβηγού πιτσιρικά και όσο το λιωμένο τυρί χωνεύεται ακόμα, έφτασε η ώρα να δώσουμε τα δικά μας βραβεία! Ιδού:
Αυτά για φέτος, τα λέμε του χρόνου εκεί κάπου κοντά στα φιόρδς.
Όσους απασχολεί το «τις πταίει» ας δουν τα μεσημεριανά. Όχι ότι δεν έχω άποψη απλώς βαριέμαι να ασχολούμαι τώρα με αυτά… Φορ δε ρέκορντ πάντως να πω ότι το τραγούδι που πρέπει να στείλουμε για να κερδίσουμε είναι ένα παραδοσιακό αγγλόφωνο ποπ ρεμπέτικο με ελληνικό στίχο ή μια αργή disco βόρειο-ευρωπαϊκή μπαλάντα με έντονο ανατολίτικο στοιχείο!
Το πρόβλημα της φετινής Eurovision ήταν άλλο και πολύ πιο σημαντικό από το ποίος κέρδισε, τί συμμαχίες έγιναν και άλλα τέτοια ανούσια. Το πρόβλημα είναι ότι παρόλη την άμετρη και ασύστολη αντίστοιχα κατανάλωση πίτσας και αναψυκτικού, κάποια στιγμή βαρεθήκαμε! Είναι δυνατόν σε 25 συμμετοχές να μην βρεθεί ένας καραγκιόζης; Εντάξει δε λέω, είχαμε αρκετά πουτανάκια αλλά ακόμα και αυτά το γύρισαν στο ημί-σοβαρό! Με εξαίρεση τη φιλότιμη προσπάθεια της Ουκρανίας (που πολύ εύστοχα χαρακτηρίστηκε από τον Πάνο ως «υπερπαραγωγή επαρχιώτικου στριπτιτζάδικου»!), οι υπόλοιποι είτε αποφάσισαν στροφή στην ποιότητα είτε έμειναν εκτός τελικού. Απαράδεκτο! Και τί τρέχει επιτέλους με όλα αυτά τα έγχορδα; Αν μαζεύαμε όλους όσους βγήκαν στη σκηνή κρατώντας όργανα της ευρύτερης οικογενείας του βιολιού θα φτιάχναμε άνετα ένα τμήμα εγχόρδων συμφωνικής ορχήστρας! Άμα θέλουμε να ακούσουμε σοβαρή μουσική το κάνουμε και μόνοι μας κύριοι. Η Eurovision δεν είναι παρά η αφορμή για χλαπάκιασμα πίτσας στα όρια του εμφράγματος και ασταμάτητο κράξιμο. Όταν μπορείς να πεις ότι σου άρεσαν περισσότερα του ενός τραγούδια και να το εννοείς τότε ξέρεις ότι κάτι έχει πάει τραγικά κακά!
Τέλος πάντων, δε θα το πάρω κατάκαρδα. Ελπίζουμε σε περισσότερα σούργελα του χρόνου στο Όσλο. Και φυσικά στον απόηχο της πανηγυρικής νίκης του Νορβηγού πιτσιρικά και όσο το λιωμένο τυρί χωνεύεται ακόμα, έφτασε η ώρα να δώσουμε τα δικά μας βραβεία! Ιδού:
- Μεγαλύτερο πουτανάκι: Αυτή δίπλα στον Arash, Αζερμπαϊτζάν
- Μεγαλύτερη ξεφτίλα/Χειρότερη περούκα: Andrew Lloyd Webber, Ηνωμένο Βασίλειο
- Λάθος μέρος τη λάθος στιγμή: Patricia Caas, Γαλλία
- Όχι, όχι και πάλι όχι!: Waldo's People, Φινλανδία
- Παρουσίαση που μας θύμισε περισσότερο εκείνο το επεισόδιο από τον MacGyver που ένας ιός είχε ξεφύγει στο Phoenix Foundation και επιτάχυνε τη διαδικασία γήρανσης σε όσους εκτίθονταν: Anastasia Prikhodko, Ρωσία
- Καλύτερη πίτσα: Οριεντάλ (αυτή με το σουτζούκι!)
Αυτά για φέτος, τα λέμε του χρόνου εκεί κάπου κοντά στα φιόρδς.
Спасибо за чтение.
0 σχόλιο/α:
Ανάρτηση Σχολίου